Ben okula 5 yasinda basladim. Sıniftaki arkadaslarima göre oldukca kucüktüm ,hem fiziksel hem zihinsel anlamda arkadaslarimdan 2 yas kücüktüm. Ablam vardi iki tane  ikisi de okulda caliskanliklari ve basarilari ile bilinirlerdi.Ben kayit olacagim zaman üc dört ilkokul ogretmeni, beni ablamlardan dolayi hemen ögrencisi olarak almak istedi.Mudürün müdahalesi ile koyu kırmızı rujlu ,uzun tırnaklarindaki kırmızı ojeleri, cerceveleri siyah gözlüklü , saclari küt, sesi gür bir bayan o artik benim ögrencim diyetek benim kucücük bedenimden yakalayarak sigaradan sararmis disleri ile  ayrık disleri arasindan gulümseyerek beni sinıfina götürdü.Heyecanliydım,korkuyordum,ve arkadaslarimdan oldukca kücuktum...zamanla okula alısacagimı ve sevecegimi söyledi ögtetmenim.Boyum kapının koluna yetismiyordu. Cıkmak kacmak istesem de kapıyı acamıyordum. Ilk günüm korkulu bakışlarla okulu ve arkadaslarimi tanimaya calismakla gecti. Günler cabuk gecti. Zaman gectikçe ögretmenime  alısmak yerine ondan korkar oldum.Cok bagırıyordu,yanlıs yazinca anlamayinca kizıyor,eline silgi alip defterlerimizi çatık kaşlari ile siliyor kolundaki ona yakin altin bilezikleri birbirine çarpıyor,öfkesine öfke katıyordu bizler de o sıngırdayan bileziklerin sesini duydukça korkudan daha cok titriyorduk.Yanlısı cok olan ögrencilerin defterlerini ise silmiyor onun yerine hepimizin önünde yırtıyordu. Bir yılın sonunda korkuyu yakindan ögrenmistim ve yazim cok güzeldi cunku defterimi yirtar diye korkuyordum. Ama diger derslerim iyi degildi.Hatta defterimize yazdigi aşagılayıci ve kötü veli notlarini sakliyor ,aileme göstermiyordum.Matematigi bir türlü anlamıyordum. O ķadar cok üzülüyordum ki vücudumda garip bir allerji ortaya cikti gözumün icinde bile sivilceler vardi.Ailem bu durumun okulla ilgili oldugunu anladi.Önce doktora götürdüler.Sonra ögretmenle görüsme yaptilar.Bu görüsmeden sonra beni oradan alip baska bir ögretmene verdiler.Yeniden dogmus gibiydim.Korkmadan, yapacagima inanarak ,gülümseyerek,yanlıs yapsam da sevilecegimi bilerek okula devam ettim.Üzerimde kalan okul fobisini  atmam kolay olmadi.Uzun yıllar okulu sevmedim.Soguk koridorlarindan kactim.Arkadaslik kurmadim ve cogu zaman günleri konusmadan gecirdim.Peki kendimi ne zaman buldum.Liseyi bitirip dersaneye yazildigimda kendimi bulmaya başlamıstim.Matematigi de o zaman sevdim.Ögretmen olmak benim icin bir hedef bile degildi.Ama Edebiyat dersinr olan sevgim bu bölümü okumami sagladi.Ilk tanistigim ogretmen benim tüm hayatimi etkilemis ve kritik bir dönemde bana Basariya karsi Asagilik duygusu olarak bu dönemin ödevini yerine getirmeme izin vermemisti.
Bugun ben bir lisede 12 yıllık bir Edebiyat ögretmeni olarak bana yıkık dökük ,kırılmıs ,kendini basarısızlik cukurunda çaresiz hissederek gelen evlatlarima; bircok seyi basaracaklarina inandırıyorum.Başarınin cok önemli olmadigini ve evrendeki en önemli değerin sevilmek ve deger verilmek oldugunu hissettiriyorum.Meslegimi ve ögrencilerimi cok seviyorum.